Prinses Nyntha I

Eens geen blog over HB, maar een lekker luchtige blog. Op verzoek van Nyntha zelf.

Nyntha is een jongedame met Limburgse en Brabantse genen en de Vastelaovendsgenen die zitten er goed in. Daar waar Papa en Mama met Carnaval lekker binnen blijven, gaat Nyntha het liefst elk feestje af, past ze elk pekske en is ze het vrolijkst met Vastelaovesmeziek aan.

Dus toen ze hier in de wijk een Prinses zochten, stond Nyntha vooraan! Dát was de job voor haar, dat wilde ze worden, dat wilde ze zijn. En ze had de mail al klaar nog voor ik het door had. Dit was haar liefste wens. In de voetsporen treden van Opa Nuenen. (Oud-Prins Krijtje)
En wat was ze trots, gelukkig en verrast toen ze haar kwamen vertellen dat ze het dan ook daadwerkelijk was geworden!

Nyntha leeft echt haar droom nu. Prinses Carnaval van CV de Bruukske Kwaekers.

Ze is geinstalleerd, ze heeft haar receptie gehad en samen met Prins Mason gaat zij voorop bij de Kwaekers.

Week van de Hoogbegaafdheid 2024

Ooit, in 2022, schreef ik in de Week van de Hoogbegaafdheid mijn allereerste blog over onze zoektocht in dit onderwerp. Hoe we hierin terechtkwamen, welke weg we al afgelegd kwamen en dat ons dit had gebracht naar de Aventurijn in Deurne. Hoe moeilijk de weg ernaartoe was met het gevecht met het gedrag van Nyntha en hoe vaak we met onze handen in het haar hebben gezeten, omdat wij Nyntha niet begrepen en zij ons niet begreep.

Nu, 2024, heb ik absoluut niet de illusie dat we elkaar altijd begrijpen, maar zijn we zoveel verder. We weten dat Nyntha inderdaad hoogbegaafd is. Dat er waarschijnlijk ook wel sprake is van meer, maar die zoektocht ligt nog voor ons.
Door middel van studie, boeken lezen, extreem goede begeleiding en naar elkaar luisteren hebben we ontzettend veel van elkaar geleerd, over elkaar geleerd, maar ook over onszelf en onze andere meiden geleerd.

Nyntha zit momenteel op het Agora-onderwijs in Venray (PO) en wat heeft ze het daar toch enorm naar haar zin. Ze bloeit, ze groeit (Ook in de letterlijke zin van het woord) en we zien dat ze zich ontwikkelt. Ze heeft nieuwe talenten mogen ontwikkelen en hoewel het echt niet altijd over rozen gaat, weten wij wel beter hoe we om moeten gaan met de momenten waarin we voorheen letterlijk met onze handen in het haar stonden.

Ik gun iedereen goede begeleiding, ik gun iedereen goede kennis en vooral iedereen zo’n leuk kind als onze Nyntha 😉

Fijne Week van Hoogbegaafdheid!

Liep dát even anders…

In april worstelden we en werd er van alles geprobeerd om Nyntha weer met een glimlach in de taxi te krijgen en met een goed gemoed naar school te krijgen. Dat werd met de dag een grotere strijd, maar waarom? We kregen er de vinger niet op. Er was uitdaging genoeg. Gelukkig kwam de zomervakantie eraan en na de zomervakantie zou ze háár favoriete juf terugkrijgen. Nyntha was zielsgelukkig. Dan zou alles voor haar veranderen.

Helaas ontvingen we een week voor het schooljaar startte het bericht dat haar juf een fantastische nieuwe uitdaging had gevonden en wegging. Een fikse klap voor Nyntha, want daar had ze echt haar zinnen op gezet en eerlijk is eerlijk, wij ook voor haar. Niet zozeer op de juf, geen zorgen. Maar wel op het feit dat Nyntha, samen met de juf haar eigen vertrouwen terug kon vinden.

Het schooljaar startte en Nyntha probeerde, deed haar best en worstelde. Qua leerstof was het fluitend, meestal te makkelijk en eigenlijk geen bal aan (haar woorden). En ze voelde zich zo eenzaam.

Toen opperden wij het idee om eens te gaan snuffelen op het Agora hier in Venray. Het Agora is dit jaar gestart op haar oude school, de Bongerd en is een vorm van onderwijs waarin de kinderen ipv de uitdaging aangereikt krijgen zelf op zoek moeten naar de uitdaging. En natuurlijk zijn de geijkte vakken gewoon aanwezig, want aan de eindstreep in groep 8 moet er gewoon een eindtoets gedaan worden, maar de rest is allemaal op onderzoeksbasis. En zeg nou eerlijk, we leren allemaal lekkerder als een onderwerp ons werkelijk interesseert.

Voor de Herfstvakantie ging Nyntha snuffelen en ze kwam overenthousiast thuis. Letterlijk. “Mama, het voelt echt als thuiskomen.” En daar stonden Erik en ik dan. Voor de onmogelijke keuze. Ze zat op hb-onderwijs waar het aangepast is op wat ze cognitief nodig heeft en het wordt haar hier aangereikt. Ze kan naar een plek waar ze mag zijn wie ze is, los van strakke kaders. En hier mag ze de uitdaging zelf gaan zoeken. Dát is misschien nog wel een grotere uitdaging. Na 3 weken hoofdpijn hebben we de knoop doorgehakt. Ze ging de overstap maken.

Op dit moment zijn we 8 weken onderweg en durven we wel te zeggen dat de stap goed was. Ging het altijd vlekkeloos alle dagen? Nee, natuurlijk niet. Maar ze gaat met plezier naar school. En waar ze de afgelopen 6 jaar tegen het plafond ging als we het woord rekenen noemden, wilt ze nu rekenen. Heeft ze zelf de tafeltjes leren automatiseren. Is ze een toneelstuk aan het regisseren en schrijven. Heeft ze een miniboek geschreven, zowel in het Nederlands en Engels. Ze hebben inspiratiesessies gehad over de onderwaterwereld, de tweede Wereldoorlog, maar ook over Paperdragons vouwen. De diversiteit is heerlijk en zo bijzonder om te zien. Elke dag mag haar knuffel mee naar school en tijdens een rustmomentje is het niet ondenkbaar dat ze gewoon dr ogen dichtdoet en in slaap valt.
Ze is gelukkig.
Op het moment wordt ze helaas gepest, maar de school zit hier scherp bovenop en waar wij als ouders zelf kunnen instappen hebben we dat ook al gedaan. En dat is nu een stuk makkelijker, omdat we de ouders natuurlijk kennen op school.

Ze kan weer afspreken en heeft dat dan ook al gedaan en is ook vandaag weer afspreken. Regelmatig staan klasgenootjes aan de deur om haar op te halen. En al die dingen bijelkaar bevestigen alleen maar dat we er goed aan hebben gedaan.

Hoe houden we het oke?

Het is alweer april en de afgelopen weken dreigden we in een negatieve spiraal te geraken. Nyntha wilde niet naar school, was weer in negatievere buien en het was allemaal ineens niet meer zo leuk. Nu hebben we natuurlijk al heel veel geleerd en dat scheelt een hoop, waardoor het lang niet meer zo hoog oploopt als een jaar geleden, maar de uitspraak “Ik wil niet naar school” zorgt er wel voor dat de haren overeind gaan staan en Erik en ik toch echt in hoge staat van alertheid komen. Nadat we het 2 weken hadden aangekeken, hebben we toch contact gelegd met school, want het kon zoveel zijn, er kon zoveel spelen, maar wat het dan ook was. Het moest opgelost worden. Het was zo belangrijk dat ze weer blij richting de taxi liep ipv haar bed niet eens uit wilde.

Gelukkig was de juf meteen alert, meteen bereid om met Nyntha te gaan zitten en meteen bereid om met ons het gesprek aan te gaan. Er was geen twijfel aan onze woorden of aan de woorden van Nyntha en ik kan je echt vertellen: DAT is zo fijn… Een jaar geleden moesten we school overtuigen dat het echt waar was, moesten we met een schoppend en gillend kind terug naar school om ze te laten zien dat het echt waar was en nu worden we geloofd na 1 simpel bericht.
En nu al, na 1 bericht, 1 gesprek en 1 telefoongesprek had ik vrijdag al een iets blijer kind.
En we leren, merken en ontdekken elke dag weer nieuwe dingen. En natuurlijk heeft elk kind behoefte aan duidelijkheid, structuur en regelmaat, maar ik besef me nu pas hoe belangrijk het is dat elke leerkracht dezelfde afspraken hanteert. Zelfs bij de zussen van Nyntha die bekend zijn met autisme, leverde dat niet zoveel weerstand op. (Nee, Nyntha heeft geen autisme of een andere diagnose op het spectrum).

We hopen dat we vanaf nu weer vooruit kunnen. De juf van Nyntha ziet Nyntha, hoort Nyntha en we hebben de lijntjes weer kort, ondanks de grote afstand.

En Nyntha? Die wordt gewoon een tiener over 2 maanden! Stop de tijd!

Een jaar later

Een jaar geleden, exact, schreef ik de allereerste blog over het onderwerp hoogbegaafdheid. Toen nog anoniem en toen nog niet bedoeld voor de blog van Nyntha, al staat die bewuste blog inmiddels wel hier. Een jaar geleden was het ook de “Week van Hoogbegaafdheid” net als nu en ik schreef toen over de gigantische puzzel waarin we toen zaten. Als ik daar nu aan terugdenk en dan kijk waar we nu staan dan is dat echt een enorme wereld van verschil. Een verschil van dag en nacht. Wat hebben we ontzettend veel geleerd van Nyntha, van elkaar, van de professionals en van de mensen om ons heen.

Een jaar geleden was er nog sprake van een sterk vermoeden, nu weten we dat het zo is. Zit Nyntha op een andere school en doet ze het zo ontzettend goed!

Vanochtend was een fantastisch voorbeeld ter vergelijking met vorig jaar. Vorig jaar was een werkelijke hel om haar naar school te krijgen en vandaag? Dat begon bij gisteren. Nyntha was niet fit. Hoofdpijn, misselijk, keelpijn en verhoging. Dus om 7 uur ging ze naar bed en ging ze ook meteen slapen. Alleen dat al versterkte het feit dat ze zich echt niet lekker voelde. Een jaar geleden zou dat een extra reden zijn geweest om ’s morgens nog meer drama te geven en de hakken in het zand te zetten.
Vanochtend? Om kwart voor 7 zat ze naast me op de bank, aangekleed en wel. Boterham op. Tas ingepakt. En om 7 uur zaten we samen haar, vergeten, huiswerk te maken zodat ze om half 8 naar school kon. Over thuisblijven is helemaal niet gesproken. (Natuurlijk heb ik goed naar haar gekeken of ze fysiek wel in staat was voor school, maar schijnbaar had bijna 12 uur slaap haar goed gedaan ;-)) Nyntha wilde sowieso naar school en dát is wat telt. En dat is zó fijn om te zien en om te merken dat ze weer graag naar school gaat.

En natuurlijk is het niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar het is een meisje wat begint te puberen, een meisje wat de grenzen probeert op te zoeken. Maar wij leren steeds beter hoe we kunnen reageren op haar en daardoor ook discussies kunnen vermijden en dat maakt een wereld van verschil.

We kunnen wel stellen dat ze op haar plek zit in Deurne. Ons toppertje.

Stapje voor stapje

3 maanden zijn we onderweg op de Aventurijn. 3 maanden waarin het zo ontzettend afwisselend gaat. De ene dag hebben we een vrolijk en blij kind en de andere dag zit ze zichzelf zo ontzettend in de weg. Het is een zoektocht waarin geen GoogleMaps werkt, geen TomTom kan meehelpen en ook geen ouderwets stratenboek wijst ons de weg in deze zoektocht. Maar we zijn nog niet verdwaald. We krijgen af en toe een richting aangewezen, af en toe krijgen we een straatnaam ingefluisterd en ineens is er daar een hele pagina vol met uitleg.

En toch is het lastig. We willen haar zo graag helpen. Helpen om haarzelf te begrijpen, maar ook helpen om haar te begrijpen, want het zou het zoveel makkelijker maken.

Op school heeft ze het soms wel naar haar zin en soms absoluut niet. Het is nog te makkelijk en het is voor school ook een zoektocht naar waar ze echt zit qua leerstof. Ook het sociale aspect is hierin erg belangrijk en ook dit is erg lastig voor haar. Ze maakt vriendinnen, maar is erg onzeker door de vele pesterijen op de Bongerd.

Gelukkig heeft ze nu ook buitenschool iets gevonden. Op vrijdagavond gaat ze wekelijks schaken bij de schaakvereniging en sinds deze week is gestart bij de Musicalschool. Eens ontdekken of dit iets is voor haar. De eerste les was haar heel erg goed bevallen, dansen, zingen en acteren. Aankomende maandag gaan ze scriptlezen, de saaiste les volgens de juf, dus we zijn benieuwd of ze het dan ook nog leuk vindt 😉

We gaan vooruit en blijven hoopvol dat ze haar draai gaat vinden. Alles komt goed. Ooit 😉

Hoe gaat het nú met onze stuiterbal? (herfstvakantie)

Het is herfstvakantie en tijdens de informatiemiddag/kennismaking op de Aventurijn werd ons door de directeur verteld dat veel kinderen die bij hen nieuw starten rond deze tijd van het schooljaar terugvielen on het oude patroon waarmee wij ze oorspronkelijk hadden aangemeld.
Wij, als ouders, zitten daar dan natuurlijk nog helemaal bleu en vroegen ons toen nog af hoe er uberhaupt iets zou veranderen, laat staan dat het terug zou veranderen?

Maar het is herfstvakantie en wij kunnen zeggen dat in de afgelopen weken wij echt hebben gezien dat ze daar op de Aventurijn weten waar ze over praten. We hebben Nyntha in positieve zin zó enorm zien veranderen! En de afgelopen weken zaten we weer met de handen in het haar. Nyntha was weer druk, niet te sturen en de discussies waren weer aan de orde van de dag. Tót ze op een avond ineens tegen me zei dat het eigenlijk allemaal veel te makkelijk was.. De moed zakte eigenlijk een beetje in onze schoenen, tot ik me de woorden van de directeur herinnerde. Dit had hij voorspeld! Dit moesten we aangeven en dan kwam het goed! Toch?
En het was waar, want de dag dat school werd ingeseind, kreeg Nyntha een andere lesmethode waardoor ze weer geprikkeld werd om te leren en wij kregen weer een vrolijk kind. Een kind wat weer wilde gaan slapen, waarmee we weer konden lachen en wat weer wilde luisteren.

Nu zitten we ín de herfstvakantie en heel voorzichtig durf ik wel te zeggen dat het best goed gaat. Ze speelt buiten, zoekt dingen om te knutselen, knutselt, leest, zingt, schrijft liedjes.
En ze vindt het niet erg dat ze maandag weer naar school mag. Ja, mag. Het is geen moet.

Het is eigenlijk bizar om mee te maken dat school, lesmethodes, zoveel verschil kunnen maken voor kinderen zoals Nyntha. Wij hadden dit nooit durven hopen. We kunnen alleen maar hópen dat de komende maanden en jaren ook zo verlopen. Keep you posted.

De slimme stuiterbal

De slimme stuiterbal…

Zo rond de carnavalsvakantie waren we nog in afwachting van een iq-onderzoek en waren we nog zoekende in wat de toekomst ons en vooral Nyntha ging brengen. Nu, amper vier maanden verder is de wereld ineens volledig anders draaiende en lijkt er zo enorm veel gebeurd dat we zelf af en toe pas op de plaats moeten maken willen we het echt kunnen bevatten.

We hebben de bevestiging dat Nyntha inderdaad hoogbegaafd is. We hebben helaas ook de bevestiging dat Nyntha niet op de Bongerd kan blijven, omdat het reguliere aanbod niet voldoende is voor haar en met die wetenschap kwam er ook de spannende periode van aanmelden, observeren en wachten. (Lees: nagels bijten) Uiteindelijk kwam het verlossende woord dat Nyntha was aangenomen op de Aventurijn in Deurne en dat ze daar op de Leo-afdeling mag starten na de Zomervakantie.

Los van al deze stappen, maakte Nyntha ook een stap. Na de meivakantie maakte Nyntha de overstap naar groep 6. De gedachte en het idee hierachter was, dat ze van haar eilandje af kon komen. Het eilandje in groep 5 van het alleen werken. Alleen werken met Nieuwsbegrip, taal, spelling en nog legio andere onderwerpen. Dus vol goede moed maakten we de overstap.
Helaas stapte ze van het ene eilandje op het andere eilandje.

Nee, ze hoefde niet meer alleen te werken, want cognitief gezien stapte ze zo in. Geen probleem. Ze kon samenwerken, werkte uiteindelijk op taalgebied uiteindelijk ook aan groep 7 stof. (Met wat extrinsieke motivatie kreeg ze haar werk ook daadwerkelijk af) Maar ze was alle aansluiting kwijt. Vriendinnetjes zaten in groep 5, dus sociaal gezien zat ze nu op een ander eiland. En ineens werd ze echt, echt gepest.
Waar ze in groep 5 nog wel eens zei dat ze het gevoel had dat ze gepest werd, omdat iemand niet snel genoeg zijn of haar stoel naar voren schoof, nu kwam het echte werk. Dit eiland waar ze nu op zit, is een heel eenzaam eiland. En school heeft kneiterhard gewerkt op haar te helpen, om te werken met de pesters. Alles gedaan wat in hun macht lag, maar dit hakte erin.

Ook Wil’skracht heeft heel wat uren erin gestoken om met Nyntha te werken in het emotionele welzijn van Nyntha, want het had een weerslag op haar hele welzijn. Had ze eindelijk de cognitieve uitdaging, ging het op het andere vlak helemaal mis.

Erik en ik hebben ons menig keer afgevraagd of we wel de juiste stappen hebben gezet in dit proces. En we weten het nog steeds niet. Je doet wat je denkt dat het juiste is. Meer kun je niet.

Nu staan we aan de vooravond van de zomervakantie. De groepsbehandeling is afgerond. Een traject waarin Nyntha heeft mogen leren en ontdekken dat ze niet alleen is. De individuele afspraken liggen nu ook eventjes stil ivm de vakantie. En over 1,5 week is de periode “de Bongerd” ook officieel ten einde. Dan start ze aan de zomervakantie om daarna vol frisse en goede moed te starten aan de Aventurijn. Er is kennis gemaakt. Ze heeft er enorm veel zin in en kijkt er naar uit om naar school te mogen. En dát geeft ons een heel goed en positief gevoel.
Hoe zwaar en intensief het was, daar hebben we het voor gedaan. Ze wilt weer naar school. <3

Groep 5. Volle kracht vooruit!

Groep 5…

Een begeleidster die met haar ging werken, de gezinscoach die met haar af en toe één-op-één gesprekjes voerde. Maar het werd van kwaad tot erger. De gevechten om haar op school te krijgen werden groter en intensiever. Moeilijker. En ze werd bozer en bozer. Tot het punt waarop wij het bijna opgaven. Dán maar niet meer naar school. Zó hoeft het écht niet meer! We dwingen ons kind niet! We werden er zo enorm verdrietig van elke ochtend het gevecht aan te moeten gaan, omdat ze niet wilde.

En eindelijk kwam het hoge woord eruit. Ze wilde niet naar school, want school was zo saai, het was zo simpel en makkelijk en eigenlijk vond ze er gewoon helemaal niks meer aan. Ze was veel liever thuis, dan kon ze zelf nog wat uitdaging zoeken.

En toen werd de deur van de complete ballenbak opengetrokken. Ineens kon er vanálles!
En misschien was dat wel teveel in een keer, want er werd zo hard geprobeerd om haar uitdaging aan te bieden. Niemand kon meer echt tussen de bomen het bos zien. Niemand wist echt wat er nu voor de volgende dag op de planning stond en het allerbelangrijkste was dat Nyntha het niet wist.
Maar alles wat er werd geprobeerd hielp allemaal maar zo kort.
Telkens een dag of 2, max 3, dat ze er profijt van had. Een dag of 2 a 3 dat we een vrolijke en blije dochter hadden die zin had in school en blij uit school kwam. Die niet ’s avonds na het eten alweer ontplofte. Maar op die 2 of 3 dagen, konden wij weer wat energie opdoen, om daarna die boze buien weer op te vangen.

Rond de carnavalsvakantie zou ze opnieuw nieuwe uitdaging krijgen. Groep 6 en groep 7 stof. Random aangeboden. Tot het punt waar ze het te moeilijk gaat vinden. Zo dat het hoofd aan gaat, maar stilstaat van (in onze ogen) “onzinnige” gedachten. Zodat ze het leren weer leuk gaat vinden en niet ontzettend makkelijk. Als blijkt dat de stof van groep 7 toch ook nog te makkelijk is, dan moet er weer verder gekeken worden.

Dít was toen het plan van school. Daarnaast kwam ze tweewekelijks bij een organisatie voor kinderen met hoogbegaafdheid. Wil’skracht genaamd. Op vrijdag in een groep met kinderen die hoogbegaafd zijn, zodat ze onder gelijkgestemden is en één keer per week individueel en dan werkt de begeleider met haar aan individuele taken op het vlak van didactiek. En ook aan ontdekken van wie ze zelf is.
Daarnaast was er nu een IQ-test aangevraagd zodat we duidelijkheid krijgen waar ze nu daadwerkelijk zit en we dus ook helder krijgen of ze nog wel op haar plek zit op haar huidige basisschool en of we niet beter kunnen kijken naar een voltijds-HB-school. En eigenlijk ook het antwoord op de vraag: “Is ze écht hoogbegaafd?”

Denk je alles te hebben gehad, krijgen we onze slimme stuiterbal 😉

31-03-2022

Prima plan leek het te zijn, die stof aanbieden uit groep 6, maar in de praktijk bleek dat te resulteren in een kind wat voortdurend op een eilandje zat. Voortdurend alleen aan het werken was, terwijl ze er zo van houdt om samen te werken. Maar die samenwerking kon niet, want haar klasgenootjes kunnen de aangeboden stof niet aan.

Dus na lang puzzelen en veel wikken en wegen van school is er een besluit genomen voor een tijdelijke oplossing. Spelling en nieuwsbegrip mag ze in groep 6-7 gaan doen en op die manier hoopt school weer meer plezier in school te creëren. Dit wordt dan wel bewerkstelligd in de tijd dat groep 6-7 deze vakken heeft. Dus hoe het daadwerkelijk ten uitvoer gaat komen, gaan we in de komende tijd ervaren.

Op 20 april is er wederom een HGPD-consult. Dan is ook de uitslag van het iq-onderzoek bekend en dan wordt er ook een besluit genomen over verder versnellen en de stap maken naar volledig groep 6-7. En in welke hoedanigheid. Al met al komt er nu eindelijk wel vooruitgang in. Eindelijk.

We zien dan ook eindelijk rust ontstaan bij haar. Ze lijkt zich eindelijk gezien en gehoord te voelen. Iets wat voor haar zo belangrijk is. Wat voor elk kind belangrijk is natuurlijk.  

Het moge duidelijk zijn dat dit in verschillende tijden geschreven is en daardoor niet helemaal lekker leest. Excuses hiervoor.