Het is erg vroeg, maar het is echt waar: ik heb als papa gisteren de kleine voelen bewegen in mama’s buik!
De kleine was aan het bewegen, en met mijn hand op mama’s buik voelde het alsof er een ei in mijn handpalm ronddraaide.
WOW! SOOO COOL! <3
Kerstcadeautje voor de kleine uk!
Kerst in Casa 1plus1is6. Een dagje later dan de rest van Nederland, maar bij ons kan alles!
En buiten ons weten om was er ook cadeautje voor Sammy en Erik, wat na uitpakken voor de baby bleek te zijn!
Santa Clause aka Larissa wist ons goed te verrassen! Heerlijk om te weten dat de meiden er zo in meeleven en zo denken aan hun toekomstige broertje of zusje!
Ons gezinnetje! Nu al compleet en volgend jaar nóg completer!!
De babykamer!
Een paar maanden voor we erachterkwamen dat ik zwanger was, besloten Erik en ik dat we alles wat van babyspul nog in de schuur stond, weg ging. Niet dat we de wens naast ons neerlegden qua een kindje, maar ik kreeg er diep van binnen steeds meer moeite mee om er steeds tegenaan te kijken. Daarnaast was het ook uit praktische overwegingen. Het stond gewoon in de weg in de schuur!
Advertentie op Marktplaats geplaatst, maar geen reactie. Toen op twitter geprobeerd en al snel vonden we iemand die het heel hard kon gebruiken. In ruil voor een bloemstukje is alles wat we hadden op een goede plek terecht gekomen. Maar dan… Dan ben je zelf zwanger. En wat heb je dan nog? Juist. Niks! Nouja, misschien her en der een verdwaalde katoenen luier! Maar verder echt niks meer. Tja.. Zorg voor later in de Zwangerschap, maar soms krijg je dingen in je schoot geworpen.
Dit keer op het schoolplein. Moeder van een klasgenootje van Xanne vroeg of wij toevallig nog een babykamer nodig hadden. Ja! Foto gestuurd en samen overlegd en we waren het er over eens dat we er maar voor gingen. Schilderen kon altijd nog. De foto was wat aan de donkere kant.
Vandaag gingen we erheen. Stoelen plat van de auto. Erheen gereden en toen we de meubeltjes zagen waren we het er allebei HEEL snel over eens dat we dit kamertje echt NIET gaan schilderen! Het is echt een geweldig stel samen! Hele donkere kleur en ontieglijk degelijk materiaal! Momenteel staat het natuurlijk nog niet op, dus foto’s zijn er nog niet, maar wat ben ik er blij mee!
En zo krijgen we beetje bij beetje de spullen compleet! <3
Papa! Maar nu ook papier!
Tja.. we krijgen een kindje, maar zijn niet getrouwd. Dan moet je ineens veel meer regelen dan wanneer je wel getrouwd bent. Dus mochten we vandaag naar het Gemeentehuis in Venray voor “Erkenning van de ongeboren vrucht”.
Een hele mond vol en eigenlijk klinkt het heel oneerbiedig, maar het komt er op neer dat ik toestem dat ons Ukkie straks de naam van Erik mag gaan dragen en dat Erik de vader is en Erik tekent ook voor deze Erkenning. Ik vind het wel iets bijzonders. Natuurlijk weet ik dat Erik de vader is van mijn kind. En dat is hij ook als de kleine mijn naam draagt, maar ik vind het bijzonder dat ONS kindje de naam mag en kan dragen van zijn of haar vader. Van de man waar ik met heel mijn hart van hou.
Tja.. en dan heb ik dadelijk 3 kindjes met 3 achternamen. En heel standaard is dat allemaal niet, maar ik ben dan ook verre van standaard. Voor mij zijn ze alledrie even veel waard. En dat dit Ukkie straks ook “de Laat” mag gaan heten, vind ik alleen maar mooi. Een naam waar dat kleintje straks trots op mag zijn!
Hoe ver zijn we nu echt?
Vandaag mochten we weer naar de gynaecoloog. Voor de eerste keer in Venray, want de eerste echo was in Roermond.
Een vreemde arts, die eigenlijk niet goed begreep hoe we in Roermond terecht waren gekomen. Korte uitleg gegeven en samen even de belangrijkste dingen doorgenomen. Voorgeschiedenis, de meiden. We kregen mooi de kans om de belangrijkste vragen te stellen. en toen was het tijd om te gaan kijken hoeveel weken we nu echt waren.
Volgens onze telling waren we 11 weken en 1 dag onderweg. Altijd even spannend in hoeverre dit ook klopt met de werkelijkheid, zeker gezien mijn verleden van PCOs.
Blijkbaar staat het echo-apparaat in een andere ruimte, dus we mochten naar een andere kamer. Daar mocht ik me weer uitkleden. Echo-apparaat in gereedheid en eens gaan kijken wat we konden zien. En wat zagen we? Een lief klein mensje wat leek te zwaaien op ons! Met een prachtig kloppend hartje, wat we weer mochten horen. Wat een heerlijk gevoel om te weten en te zien dat alles goed is met dat gene waar we zo op gehoopt hebben!
Even meten… Meerdere keren om een goede meting te krijgen en… 11 Weken precies! Ik vind het geweldig! En ben eigenlijk gewoon verekte trots op mijn lijf dat mijn lijf zich na al die jaren zo heeft weten te regelen dat ik A: Zwanger mocht raken en B: Het ook nog eens gewoon precies doet wat het moet doen!
Nu is het tijd om te regelen en dat heb ik ook gedaan. Kraamzorg is aangevraagd. Nog even geinformeerd hoe het zat met een eventuele vergoeding van een NT-meting (nekplooimeting). Ik zit niet in de risicogroep en daardoor wordt het vaak niet vergoed, maar is het eigenlijk ook niet nodig. Uiteindelijk hebbenw e ook besloten om het niet te doen. Ik hebben er alle vertrouwen in dat ons wondertje helemaal gezond is!